--- Okumak değil; dinlemek isterseniz lütfen aşağıdaki videoya tıklayın ---

Hızlı büyüme sürecinde olan Türkiye’nin en büyük hizmet ihracatçılarından birinde kültür dönüşümü projesi yürütüyordum. Şirkette mevcut durumda ayak bağı yaratan davranış kalıplarını ve sistemsel kök nedenlerini belirlerken, karar alma sürecine dair bulgularım bende alarm zillerini çaldırdı.

Şirketin başka hiçbir şirkette görmediğim detayda kaleme alınmış her fonksiyonu duymak, kolektif aklı kullanarak karar almak niyetiyle oluşturulmuş bir Karar Alma Süreci vardı.

Ama C level dahil organizasyonun her seviyesindeki çalışanlardan hep benzer cümleler duydum: "Neredeyse her konuyu yönetim kuruluna taşımamız gerekiyor, bu da süreci uzatıyor."

"Aynı konu için tekrar tekrar karar alma sürecini işletiyoruz."

"İlgili paydaşlar sürece dahil edilmiyor."

"Aldığımız kararlarda tutarlı değiliz— olmayacak diye iletişim yapıyoruz, sonra bir çalışan yorumuyla yeniden bakalım diyoruz."

Ve en çarpıcısı: "Karar kalitemiz iyi değil. Maliyeti düşürmek için bir projeye başlıyoruz ama paydaşları gerçekten duymayınca, sonuç ek maliyet oluyor."

Bu sonuçları doğuran davranış paternleri yazılı karar süreci ile ilgili değil, organizasyonun DUYGUSAL ALANI ile ilgiliydi: Çalışanlar kendilerini net ve açık ifade edebilecekleri bir atmosferin olmadığını hissediyorlardı.

“Geçmişte açıkça söyledim görüşlerimi, ben zararlı çıktım” yorumları…

“Söylesem de kaleye alınmaz ki” çıkarımları…

“Zaten X yöneticisinin dediği olacak yine, niye yüzümü eskiteyim” söylemleri…

Geçmiş tecrübelerden ÖĞRENİLMİŞ olan ÇARESİZLİKLER bugün çok da iyi olan sistemi hakkıyla yaşatmayı engelliyordu.

Ben şirkete 'süreci şöyle değiştirin' ya da “hadi artık… açık olun” demedim. Bunun yerine önerdiğim şey bu bulguları bir “conversation opener” – “konuşma başlatıcı” olarak kullanacağımız bir çalıştaydı: doğru paydaşların katılımı ile sürecin güçlü yanlarını koruyacak, gelişim alanlarını gerçekçi ve motivasyon yaratacak şekilde yeniden tasarlayacaktık. 

Şirket artık şunu biliyordu: Asıl mesele, insanların gerçek görüşlerini paylaşabileceği bir güven ortamıydı. Ve bu farkındalık, çok daha derin ve daha birçok gelişim alanının kök nedeni olan kritik sorunun sorulmasını sağladı:

Her seviyeden çalışanımızın sadece karar alma değil; her süreçte psikolojik olarak güvende hissetmelerini nasıl sağlarız?