Çok büyümüş bir şirkette start-up gibi davranmaya devam etmek mi, kurumsallaşmak mı?

Kararları merkezden almak mı, fabrikalara daha fazla karar alanı bırakmak mı?

Şirketleri için en iyisini isteyen yönetim ekipleri bazen az önce verdiğim örneklere benzer 2 yaklaşımdan hangisi doğru birbirlerini ikna etmek için ciddi çatışma yaşar… Ve bu tartışmalar çoğunlukla bitmeden devam eder…

Neden?

Çünkü eğer çözmeye çalıştığımız şey bir problem değil; polarite yani kutupluluk ise çözüm ikisinden birini seçmek değildir.

Polarite yönetimi, asli amacımıza/ gayemize ilerlerken iki kutuptan birini seçmek yerine, her ikisinin de güçlü taraflarından yararlanmayı ve aşırıya kaçtığımızda ortaya çıkabilecek bedellere düşmeden yönetmeyi amaçlar.

Hayatın içinden bir örnekle bunu somutlaştırmaya çalışayım:

Kas geliştirmek istiyorsak, ana amacımız buysa, sadece sürekli spor yapamayız.

Antrenman kası uyarır; ama dinlenme de kasın gelişmesi için gereklidir.

Eğer hiç dinlenmeden çalışırsak sakatlanabiliriz; çok fazla dinlenirsek de gelişim sağlayamayız.

Yani mesele “spor mu, dinlenme mi?” arasında seçim yapmak değildir. Amacımız daha fit olmak, kas kütlemizi arttırmaksa; spor ve dinlenmeyi bu amaca ve kendi biricik durumumuza en fazla katkıyı sağlayacak şekilde birlikte yönetmemiz gerekir.

Organizasyonlarda da benzer bir durum var.

Bir projede yönetim ekibinde gerginlik yaratan start-up kültürü ile kurumsallaşma arasındaki polariteyi bu bakış açısıyla değerlendirmeyi önerdim.

Başka bir organizasyonda ise, merkezden karar alma ile fabrikalara karar alanı bırakma arasındaki gerilimi…

Çünkü problemler çözülür ama polariteler/ kutuplar ancak bu yöntemle yönetilebilir.